Wielkanoc to najstarsze święto chrześcijaństwa.
Zwyczaje wielkanocne to te najbardziej znane czyli : dzielenie się jajkiem w czasie wielkanocnego śniadania i składanie sobie życzeń i oblewanie się wodą w poniedziałek wielkanocny
W Wielki Czwartek praktykowano zwyczaj "czystego czwartku", wówczas myto się starannie i sprzątano.
W Wielki Piątek rano udawano się do rzeki, stawu, a więc czystej wody, w której dziewczęta obmywały się na urodę i przeciwko chorobom skóry.
Jeżeli deszcz w Piątek kropi, radujcie się chłopi.
W Wielką Sobotę kościół poświęca wodę i pali się ognisko przed kościołem. Według ludowych praktyk leczniczych należy święconą wodę pić przeciwko bólom brzucha i innym dolegliwościom. Z wielkosobotniego ogniska wyjmuje się ciernie, a węgielki wrzuca do wody święconej, żeby dłużej stała i miała moc leczniczą.
W Niedzielę Palmową jest święcona palma. Palma to drzewko wierzby z baziami. Zastosowań palmy było wiele: młodzi chłopcy niedzielnym porankiem szukali jeszcze śpiących dziewcząt, które uderzali rózgą z palmy wołając: Palma bije, nie zabije! Palma ma też swoją funkcję leczniczą - połknięte bazie miały chronić przed chorobami gardła.
Zwyczaj chodzenia z gaikiem, powszechny w lubelskim, praktykowano już od drugiego dnia świąt przez około dwa tygodnie. Gaik, czyli przybrane zielone drzewko sosny lub świerku, nosiła grupa dziewcząt od domu do domu śpiewając przy tym życzenia (Gaiku zielony, pięknieś przystrojony).
